Dziennik o tym co kocham i na czym moim skromnym zdaniem zajebiście się znam

O Superpucharze słów kilka...

Nie będę oryginalny. Nie pastwić się nad Bergiem w obecnej sytuacji po prostu nie sposób. Przegrał Legii pewne wydawać by się mogło mistrzostwo, start nowego sezonu oddaje walkowerem, tak jakby na prestiżowym dla kibiców meczu z Lechem kompletnie mu nie zależało. Norweg kompletnie nie wyciąga wniosków z błędów, które w przeszłości popełnił. W dalszym ciągu jest zadufanym w sobie byłym piłkarzem wielkiego Manchesteru United, któremu należy się dozgonny szacunek i zaufanie za to co osiągnął jako piłkarz.

Sytuacja kadrowa Legii nie jest różowa, moim zdaniem piłkarsko ten zespół jest gorszy od tego, który kończył sezon 2014/2015. Henning Berg dodatkowo osłabia swój zespół posyłając na boisko 4 środkowych obrońców, 3 bocznych obrońców, 2 skrzydłowych i napastnika. Trener Legii oddał ten mecz bez walki, więc boiskowe wydarzenia kompletnie dziwić nie mogą. Dokładnie takiego meczu się spodziewałem. Podbudowany tytułem mistrzowskim Lech za punkt honoru postawił sobie rozprawienie się z wielkim rywalem na starcie nowego sezonu i cel ten w pięknym stylu osiągnął. Trener Skorża posłał do boju to co miał najlepsze, nie dając nawet minuty chwalonemu Tettehowi, co pokazuje znaczącą różnicę pomiędzy Lechem a Legią.

Lech zagrał z pianą na pysku, z wielką determinacją i z wolą zwycięstwa dla wypełnionego po brzegi stadionu. To był piłkarski gwałt na pozbawionej pomysłu na grę Legii. Wróćććććć! Pomysł na grę dostrzegłem w pierwszych minutach spotkania, kiedy to po przechwycie piłki Pazdan od razu szukał długą piłką Nikolicia. Przez 90 minut ten pomysł na grę się nie zmienił i to dla fanów warszawskiej drużyny musi być przykre.

Lech cennym zwycięstwem nad rywalem swoje silne ego jeszcze bardziej podbudował. Piłkarsko jest to zdecydowanie najlepszy polski zespół. Najlepsi boczni obrońcy w lidze, najlepszy środek pola w lidze i nieobliczalne skrzydła. Pawłowski z Kownackim potwierdzili swoją klasę, a kontuzjowany jest jeszcze Gergo. Trochę słabiej wypadł Robak, ale zrzucić to można na kark niepełnego okresu przygotowawczego. Fajnie pokazał się Thomalla, no i Jevtić, którego styl gry uwielbiam. Tak sobie wyobrażam typowego playmakera.

Świetnie zarządzany, mądrze budowany Lech zaczyna batalię o Ligę Mistrzów i gdzieś z tyłu głowy siedzi mi myśl, że w tym roku może się to udać...

Typersko żałuję, że jednak nie zdecydowałem się zagrać. Pierwszy gol dla Lecha, over 2.5 i handi -1.5 chodziło mi po głowie, ale jednak nie byłem w 100% do tego przekonany. Cieszę się jednak, że typerski nos jeszcze u mnie jest i w najbliższym czasie zamierzam to udowodnić