Od pewnego czasu chodzi mi po glowie pewien kontrowersyjny temat. I dzis chyba jest ten moment by sie z nim zmierzyc.

Co to znaczy byc kibicem? I co wazniejsze -jaki jest sens kibicowac jakies druzynie czy reprezentacji?

Jesli spojrzy sie na to oczami czlowieka zewnatrz, badz tez samemu spojrzy sie glebiej, to kibicowanie czemukolwiek/komukolwiek jest czyms totalnie bez sensu.

No bo w jakis sposob zwyciestwo twojej druzyny uczyni twoje zycie lepszym? Fizycznie - nie otrzymasz z tego zwyciestwa nic.

Budowanie psychicznej wiezi z osobami ktore nie sa z Toba spokrewnione, a wrecz totalnie nieznane - tez jest zupelnie nielogiczne.

A nawet jesli gra reprezentacja Polski, to co ich wynik zmienia? Czy ludzie przez to stana sie zdrowsi/bogatsi/bezpieczniejsci etc? CZy w jakikolwiek sposob zmieni sie w danym kraju zycie?

Z punktu widzenia efektu kibicowanie jest czyms totlanie pozbawionym sensu, bo nie przeklada sie na zadne fizyczne zyski/straty.

Po co sie wiec kibicuje swojej ukochanej druzynie? Psychologowie wskazuja jeden glowny powod - by wewnetrznie otrzec sie emocje na codzien nam niedostepne. "Wygralismy lige mistrzow", "Jestesmy mistrzami Europy" etc. Te odczycia sa prawdziwe, mimo iz sa tylko iluzja bo nasz wklad w ten sukces w wiekszosci przypadkow ograniczal sie do biernego ogladania z kanapy. Bo zwyciezcami sa wylacznie sami pilkarze i sztab szkoleniowy.

Gdy nasz ulubiony aktor filmowy otrzyma oskara, nikt z nas nie krzyczy ze "zdoblismy oskara". Dlaczego w sporcie ma wiec byc inaczej ?

Nie ma sensu. Żadnego. Z mojego punktu widzenia, bo oczywiście są ludzie, dla których ich drużyna, to ich życie. Osobiście wolę mieć więcej do powiedzenia w swoim życiu. W dzieciństwie kierowały mną marzenia, dziś by siedzieć na trybunach - nic.

Sport to kupony, a sportowcy to pionki, którym zadaję jakieś tam role... Kibicuję swoim racjom, które to ów pionki mają spełnić. Bez okoliczności zakładów mógłby wcale nie istnieć sport. No chyba że miałbym być sportowcem i z tego żyć.

Próbowałem kiedyś to ogarnąć, ale racjonalnie się nie da. Klubowe sympatie, taki romantyzm zdiebka...

Glory glory a co Tobą kierowało?

No to Berba, ale żeś teraz temat na większą rozkminę zapodał... Vince niezwykle pragmatycznie podchodzi do sprawy - dla sportowców to biznes, więc i dla Vince'a jedynie okazja do przegrania paru groszy. Można i tak... Nieco sceptycznie podchodzę do kibicowania takiego z przed TV jakimś zagranicznym klubom i rozgraniczyłbym to od kibicowania swoim lokalnym klubom. To pierwsze nazwałbym raczej sympatyzowaniem - ot tych lubimy bardziej, tych mniej i chyba dla emocji niektórzy się nieco bardziej utożsamiają, identyfikują z danym klubem. Z kolei taki Vince postawi sobie parę srebrników na jednych i w sumie też się emocjonuje. Można powiedzieć, że sprowadza się do tego samego w tych dwóch przypadkach. No ale jeśli chodzi o kibicowanie "swoim" to sprawa już jest dużo bardziej złożona i muszę przyznać, że ciekawy temat Berba poruszyłeś.

Myślę, że gdyby każdy tu napisał, jak zaczęła się jego przygoda, to po takiej lekturze chyba odpowiedź byłaby oczywista. Są ludzie, którzy chodzą na widowiska sportowe dla wyniku - nie ma wyników, to frekwencja spada. Nie mniej jednak zawsze pozostaje jakaś grupa, która bez względu na wyniki ZAWSZE przyjdzie (no prawie... pomijam tu różne nietypowe sytuacje - takie uproszczenie). O nich można by najdłużej pisać i byłaby to fascynująca lektura. Wróćmy jeszcze do "nieszczęsnych" widzów - przychodzą tacy sobie, płacą za bilet, zjedzą kiełbaskę i jak drużyna dostaje po dupie, czują się oszukani, trochę ponarzekają, następnym razem nie przyjdą (nie mylić z "piknikami", bo to inny aspekt). Przy czym każdy na początku był takim można powiedzieć "widzem" - przecież nie od razu się zostaje kibicem. Ot od dziś kibicuję tym i tym - przyznajcie dziwnie to brzmi.

Większość pewnie na stadion trafiła za młodu - czy to z tatą, czy to z kolegami... niektórzy tego bakcyla nie łapią i po kilku wizytach się kończy, tudzież od czasu do czasu wracają, ale raczej bez specjalnego przywiązania. Z kolei inni, po kilku wizytach, z niecierpliwością oczekują na następny mecz. Kluczową rolę ma tu środowisko w którym się żyje - chłopaki na osiedlu, w szkole, czy ktoś w rodzinie. Sport i klub często staje się tematem codziennych rozmów, a wyjście na mecz rytuałem - lany poniedziałek no to co? Z rana można koleżanki popryskać wodą, ale popołudniu już się zabiera szal i na szlakę marsz (tradycją jest rozgrywanie żużlowej kolejki ligowej w poniedziałek wielkanocny). Dla niektórych będzie to tylko zwykłe przebijanie piłki, czy też jeżdżenie w kółko. Inni poczują tą magię, tą atmosferę sportowego święta. Z kolei znajdą się też tacy - spore grono - którzy nie mieli okazji przekonać się, co to znaczy być kibicem, których nikt na mecz za młodu nie zabrał, a chyba nie skłamię jak powiem, że młody człowiek szybciej się zarazi. Zresztą Vince sam napisał:

W dzieciństwie kierowały mną marzenia, dziś by siedzieć na trybunach - nic.

Potem się dorasta, w tym czasie przeżywając całą masę skrajnych emocji, co istotne wspólnie z innymi. Kibicowanie można różnie interpretować - dla jednych będzie to zdzieranie gardła, inni jak to Rytelson napisał dadzą komuś w mordę jak będzie trzeba, inni przemierzą setki kilometrów za swoim klubem - wydając przy tym ciężko zapracowane pieniądze i poświęcając swój czas. Kibicem jest przecież też taki "piknik", który chodzi na mecze kilkanaście lat i cieszy się każdym sukcesem, a po porażkach siwieją mu włosy na głowie. Każdy kibicuje na swój sposób i warto byłoby to uszanować - o tym chyba miłościwie nam panujący zapominają. Nie sposób tu też nie zauważyć szeroko postępującej komercjalizacji, co w pewnym stopniu zabija tą ową magię, która przyciąga jak magnes tych młodych chłopców.

Ze swojej strony powiem, że na pierwszym meczu żużlowym byłem jako mały brzdąc, miałem z pięć lat - 96 to był rok. Nudziłem się strasznie - pamiętam tylko, że była straszna ulewa i siedziałem gdzieś tam na drugim łuku. W następny sezonie z tatą uczęszczałem już regularnie i zaczęło mi się to podobać. Wiadomo młody człowiek, ciekawy świata, a tu tłumy ludzi, warkot motorów, ten zapach... Tak parę sezonów minęło, potem przyszły gorsze lata, ale pewnym momencie za sprawą kolegów po małej przerwie wróciłem na stadion i odkryłem ten sport na nowo. Jednocześnie jeśli chodzi się przez tyle lat i najpierw ogląda się miejscowych zawodników, a teraz ich synów, tudzież ludzi których czasem się widuje i zamieni dwa słowa, to utożsamianie się z taką drużyną, klubem jest czymś naturalnym. Do tego przez te lata jest się świadkiem, iluś tam niezwykłych, pojedynków z innymi klubami, które do czerwoności rozpalają emocje, to zaczyna się też jednych lubić mniej, innych bardziej. W pewnym momencie przychodzi pierwszy wyjazd - w moim przypadku było to niedaleko, bo po sąsiedzku niemalże. Emocje ogromne i trudna do przełknięcia gorycz porażki, ale życie toczy się dalej. Potem też różne koleje losu - raz lepiej raz gorzej. Z czasem pójście na mecz ukochanej drużyny staje się czymś naturalnym i dziwnie się człowiek czuje, jak jest gdzieś dalej i musi zadowolić się relacją w radiu.

Z punktu widzenia efektu kibicowanie jest czyms totlanie pozbawionym sensu, bo nie przeklada sie na zadne fizyczne zyski/straty.

Jak to się mówi pieniądze to nie wszystko... Najpiękniejsze jest to co niematerialne, to czego kupić się nie da. Korzyści materialnych z bycia kibicem nie ma żadnych. Wydaje się kasę na bilety, wyjazdy, czasami można dostać od kogoś, tudzież stracić szybę w aucie - same minusy. No ale... te wszystkie wspomnienia, chwile smutku i radości, nowe znajomości, tego nie da się kupić. To trzeba przeżyć i jest to coś pięknego - dla wielu z nas jest to nieodłączny element życia. Wiadomo są pewne wartości, które są najważniejsze i które należy stawiać wyżej, ale gdybym nagle miał przestać interesować się sportem, to kurcze pozostałaby taka dość spora pustka. Przy czym z obstawiania mogę w dowolnej chwili zrezygnować i czuję się z tym dobrze, albo przynajmniej nieźle - taka ciekawostka.

Muszę jeszcze dodać jedną rzecz, o której poniekąd wspomniałem już. Fascynacja rodzi się zwykle w okresie dzieciństwa - wtedy wiele rzeczy jest intrygujących, urasta do miana magicznych. Te parę ładnych lat temu sport był inny... dziś komercjalizacja weszła już w niego w buciorach i w znacznej mierze odebrała to co współtworzyło tą jak Vince nazwał "romantyczną" aurę. Dlatego dziś niełatwo być kibicem, a już na pewno zostać. Ciężko jest utożsamiać się z kolejnymi "sportowcami", którzy biorą siano, robią swoje, a po chwili ich nie ma. Pod tym względem część tej magicznej aury zniknęła, nie mniej są jeszcze kolorowe i głośne trybuny, są opowieści starszych kibiców i to wciąż jest magnesem dla młodych.

Trochę się rozpisałem, ale jak już na wstępie zaznaczyłem - można na ten temat napisać nie jedną pracę, a i tak temat pozostanie niewyczerpany. No i kurde wydaje mi się, że ta cała "zabawa" ma jednak sens, aczkolwiek nie da się tego racjonalnie wytłumaczyć - to trzeba po prostu przeżyć, by zrozumieć , a niestety nie każdemu jest to dane.


P.S.
Cholera! Nie wiem, czy nie jest to mój najdłuższy post - no nie licząc analiz pisanych na raty - ale akurat miałem dłuższą chwilę, dobre piwo w pokalu i ciekawy temat został poruszony. Wobec tego mam nadzieję, że to ktoś przeczyta.... a pomyśleć, że na początku chciałem tylko napisać, że w 100% zgadzam się z Rytelsonem.

P.S. 2
Mam wrażenie, że chciałem jeszcze o czymś ważnym napisać, ale pora chyba robi swoje... nie mniej proponuję taką nieco sentymentalną nutę - w sumie niezwiązana z kibicowaniem, ale... wiecie o co chodzi.


http://www.youtube.com/watch?v=R6JqsLm5jmw


P.S. 3
W sumie to jeszcze tak dla pełni mojej wypowiedzi video związane z kibicowaniem - mam nadzieję, że Berba mnie nie poczęstuje jakimś warnem, czy nie wiadomo czym, za spam.

http://www.youtube.com/watch?v=mzD57XfjNQ4

Z kolei taki Vince postawi sobie parę srebrników na jednych i w sumie też się emocjonuje. Można powiedzieć, że sprowadza się do tego samego w tych dwóch przypadkach. No ale jeśli chodzi o kibicowanie "swoim" to sprawa już jest dużo bardziej złożona i muszę przyznać, że ciekawy temat Berba poruszyłeś.

No właśnie.

Powiedzmy, że kluczowym jest dla mnie miejsce rozgrywania meczu.
Gdy Real podejmuje Barcelonę i postawię na Real, "jemu" właśnie będę "kibicował". Jednak gdy w roli gospodarza wystąpi Barca moje poglądy i "sympatie" robią odwrót o 180 stopni. Plus? Minus? 2 godziny później moje "uczucia" skupić może Valencia... Tylko własnie magnesem moich emocji są środki fizyczne (pieniądze), żadna "miłość" do klubu. To jak pisał Glory obcy ludzie, a ja powiedzmy doczepiam się do ich życia widząc w tym jakieś szanse dla mnie. Namacalne.

Pisałem o tym, że się dorasta... Pisałem o marzeniach chłopca by zostać piłkarzem widząc w tym sławę, karierę. Marzenia. A teraz nie widzę wielu karier, widzę pieniądze, jak i moi dawni idole. Idole, którzy przypuszczam mieli w mnie w głębokim poważaniu. Hasło "zagrajcie dla kibiców" sprawdza się... chyba tylko w pojedynczych przypadkach. Dziękuję za taką miłość.

Padały słowa o dawaniu w mordę, wiecznej nienawiści, zabijaniu za klub... Zabić z miłości - mówiłem, że romantyczne. A potem zakaz stadionowy i tak uczucia zostały odwzajemnione...

Na dłuższą metę lokowanie uczuć, czy ogólnie swojego czasu w obcym życiu jest nielogiczne. Może prędzej poszukiwanie ludzi z podobnymi zainteresowaniami, chęć przynależności, potrzeba utożsamiania się z sukcesem. No specyficzny jest człowiek w swej istocie.

Ciekawy temat....
Nigdy mnie nie zastanawiało dlaczego jestem piknikiem, ot taki lokalny "patriotyzm". "Moja" drużyna nigdy nie zagra w ekstraklasie.... ale na mecze zapitalam
Cieszę się z sukcesów Polskich sportowców.... nic z tego nie mam....faktycznie
Nie wiem jak Wy, ale ja w swoim życiu robię też inne rzeczy z których nie mam $$$....
Zapewne jestem zbyt tępy aby to zagadnienie zrozumieć ale zostawię to filozofom, psychologom i innym uczonym w piśmie

Vince Black pisze:Sport to kupony, a sportowcy to pionki, którym zadaję jakieś tam role...

A jak kupon nie wejdzie? (no chyba , że wszystkie Ci wchodzą) to pionki zmieniają się w hetmana?

Wiecie to nie jest kwestia $, to mi sluzylo tylko jako punkt odniesienie. Problem w tym ze kibicowanie nie wiaze sie z niczym realnym. Szczegolnie gdy jest sie kibicem klubu zachodniego na ktorego mecze nie ma sie mozliwosci jezdzic.

Kibicowanie klubowi lokalnemu to temat troche inny. Tu dostajemy cos w zamian - uczestnictwo w grupie. Fajni ludzie, fajne wyjazdy, fajne przygody - jednak szalenstwo dalej to samo, bo wszystkich laczy "kibicowanie obcym ludziom". Dla mnie juz samo "kibicowanie" jest czyms ciezkim do ogarniecia, a "danie w morde za klub" to juz wogole jakis kosmos. Dalibyscie komus w morde za to ze nie podoba mu sie "M jak milosc"? A gdzie widzicie roznice miedzy tym czy podoba sie wam film czy tez gra jakies druzyny?

Kibicami danej druzyny zostalismy gdy bylismy mali/mlodzi z bardzo praktycznego powodu - wtedy czlowiek tego tak dokladnie nie analizowal jak to robi teraz. I oczywiste szalenstwo takiego stanu nie bylo tak widoczne.

A co do mnie - wszystko sie wlasnie wzielo stad gdy zaczalem sie zastanawiac jak to sie u mnie zaczelo. Pozniej w jakies sobotnie popoludnie zadalem sobie pytanie dlaczego ja wogole ten mecz ogladam? I nie potrafilem znalezc zadnego artumentu poza... przyzwyczajeniem.

Ps. Jednak nie tylko my jestesmy szaleni. Zastanowcie sie jakim obledem jest bycie fanem jakiegos wokalisty czy zespolu muzycznego. To juz wogole abstrakcja totalna!

Jednak nie tylko my jestesmy szaleni. Zastanowcie sie jakim obledem jest bycie fanem jakiegos wokalisty czy zespolu muzycznego. To juz wogole abstrakcja totalna!

To jest dopiero dramat.

Odnośnie kibicowania to sądzę iż nie ma co porównywać ruchu kibicowskiego do zachwycenia i fanatyzmu jakimś wokalistą dlaczego? a no dlatego że kibicowanie jest powszechne na całym świecie i są tą bardzo duże grupy społeczne, które właśnie z tym się utożsamiają. Bycie fanem drużyny to niezapomniane chwile grono znajomych i fantastyczne emocje. Jeżdżenie na koncerty swojego ulubionego wokalisty jest pozbawione sensu, co chwile ta sama muzyka te same utwory. W kibicowniu jest inaczej każdy wyjazd to inne emocje na boisku i nie tylko :wink


Odniosę się jeszcze do sprawy "talerzowej" jeśli można to tak nazwać. Widać że Glory nie osiada na laurach i energy driny lecą jeden po drugim, a i na zrobienie szamy nie ma czasu popularne tosty z żółtym serem i ketchupem czas przygotowania 2minuty

Pozdrowienia Szefie

Majki, czy aby na pewno nie mozna tego porownywac?

- niezapomniane chwile - pewnie koncert dla fana to tez niezapomniana chwila

- grono znajomych - oni tez maja swoje grupy znajomych z ktorymi jezdza

- fantastyczne emocje - jak wyzej

Ba, kontynuujac watek "nic z tego nie mam realnego", bo sluchanie muzyki, ogladanie filmow a nawet gra w gry komputerowe daja nam wiecej "realnego zysku" niz ogladanie meczu. Bo mecz Cie nie zainspiruje, ani nie pozwoli przezyc czegos nowego.

Inne emocje na boisku. No ile tych emocji moze byc? Wygrywamy od poczatku i wygralismy, przegrywamy a jednak wygralismy, wygrywamy od poczatku i oni jednak wygrywaja etc. Lacznie jest zaledwie kilka schematow, a reszta to wariacje.

To ze cos jest "bardziej powszechne" to nie jest argument ze cos jest lepsze. No i nie wiem czy wogole to jest pawdziwe bo taki Justin Biber (tak to sie pisze?) ma pewnie wiecej fanow niz Legia Warszawa

smac pisze:A jak kupon nie wejdzie? (no chyba , że wszystkie Ci wchodzą) to pionki zmieniają się w hetmana?

...to już Sławek dorabianie wąsów do filozofii.

roso pisze:Często reakcje po porażce czy zwycięstwie drużyny porównywalne są do tego jak reagujemy na własne sukcesy i porażki - Podsumowując nasz wybór często pada na osobiste niespełnione pasje.

Przypomniał mi się kawał z sali sądowej: adwokat do pozwanej mówi albo "wygraliśmy", albo "przegrała pani". I daleko nie szukając weźmy na ruszt reprezentację...

Vince Black pisze:Przypomniał mi się kawał z sali sądowej: adwokat do pozwanej mówi albo "wygraliśmy", albo "przegrała pani". I daleko nie szukając weźmy na ruszt reprezentację...

Dla niego to praca więc zupełnie nie widzę powiązania

roso pisze:

Vince Black pisze:Przypomniał mi się kawał z sali sądowej: adwokat do pozwanej mówi albo "wygraliśmy", albo "przegrała pani". I daleko nie szukając weźmy na ruszt reprezentację...

Dla niego to praca więc zupełnie nie widzę powiązania

A jak lubi swoją pracę, albo... kocha? Poszedł na prawo, bo ojciec skończył prawo... Ja widzę, i pokażę: człowiek chce utożsamiać się tylko z cudzym sukcesem. Po co mu porażki? Na cudzych błędach można się uczyć, ale utożsamiać sie?

Przecież to takie proste - to tylko kawał bo

Vince Black pisze: Poszedł na prawo, bo ojciec skończył praw

gdzie pasja ?
Cieszy się tylko z sukcesów bo z porażkami sobie nie radzi, ze swoimi z resztą najczęściej też- o tym pisałem wcześniej

Ale nie o tym miało być, bo o psychologię zahaczamy, a mi się nie chce - a Ty chyba nie doczytałeś, nie o tym też rozpoczął Berba.

Dla mnie osobiście kibicowanie czy może lepiej "sympatyzowanie" z jakąs drużyną piłkarską/artystą/wokalistą to swego rodzaju odskocznia od codziennego życia, codziennej monotonni. Emocje, poddenerwowanie podczas oglądania meczu/koncertu nie mniejsze niż przed najważniejszymi momentami życia. Odskocznia od krajowej posuchy, która nie jest w stanie zaspokoić moich potrzeb. No i marzenia, rzecz podstawowa- chciałbym być na meczu ekipy oddalonej o tysiące km, zaśpiewać razem z innymi kibicami. A później wspomnienia- tego nikt nam nie odbierze .

Berba pisze:To ze cos jest "bardziej powszechne" to nie jest argument ze cos jest lepsze.

To fakt, jednak podobno teraz moda na kibicowanie znacząco opadła, co wiąże się z tym, że Ci ludzie gdzieś pójść musieli. Dla mnie osobiście fanatyk to nie ktoś kto przyszedł na miesiąc i poszedł tylko ktoś kto oddaje serce klubowi. To tak jakbyś co sobotę z żoną chodził do spa, tak samo idziesz z potrzeby serca na mecz Po za tym wracając do tematu porównywania fanów muzyków (czy jak to się tam pisze) z kibicami to jasno stwierdzam, iż koncert, a mecz to dwie różne sprawy i dlatego nie należy ich zestawiać ze sobą. Na meczu masz brata który pójdzie za Tobą w ogień, a na koncercie rzeszę ludzi którzy nie mają pojęcia o zasadach, a widzą tylko swoje dobro

rytelson pisze: Piłkarz zmieni klub, a ja zostanę.

O tym właśnie zapomniałem napisać...

Jeżeli tak spojrzeć z perspektywy czasu, to przez kluby przewijają się zawodnicy w ogromnych liczbach - pojedyncze przypadki stanowią sportowcy, którzy w jakimś klubie, spędzają większość swojej kariery. Właścicielem też można dzisiaj być, jutro nie, tym bardziej osoby zarządzające, chociaż zdarza się, że i oni są emocjonalnie związani z klubem, a nie tylko czysto formalną relacją. No ale jest coś, co się nie zmienia, mianowicie kibice.

Zawodnik się wypromuje, czy też zawiedzie - znajdzie sobie potem następnego pracodawcę. Podobnie zarządzające osoby, a taki właściciel dziś się bawi w sport - jutro nie, tudzież z innym klubem.

No a kibice? Pytanie retoryczne...

A jak lubi swoją pracę, albo... kocha? Poszedł na prawo, bo ojciec skończył prawo...

roso pisze:gdzie pasja ?

roso pisze:a Ty chyba nie doczytałeś

Miałem na myśli "miłość" przekazywaną z pokolenia na pokolenie, a wybrałeś sobie to, co Ci pasowało, moja wina - nie doprecyzowałem. Jeżeli ktoś się spełnia kibicując jakiejś drużynie, niech to robi. Ja się nie spełnię, o czym pisałem. Nie ważne czy da w mordę komuś w imieniu swojego klubu, zdemoluje pobliskie bary, śmietniki, przystanki, czy z trąbką pójdzie się rozerwać...

Olimpiakos - Arsenal kibicuję, właściwie napastnikom, chcę gola. Pada bramka, żegnam - dziękuję.
Plzen - Milan oglądam, pada bramka, błyskawicznie następna - jeszcze lepiej.

Nawet nie interesuje mnie kto wygra.

Powstał lekko offtopowy ciekawy temat do dyskusji, na bukmacherskim forum... Bukmacherów nie interesują czyjeś sympatie, emocje... "Stawiaj na swoich", to ciężki grzech, jeśli nadużyć tego słowa w temacie zakładów. Mieliśmy wyjaśnić subiektywnie zjawisko, mi ciężko o obiektywizm, i nie da się bez jakiejś psychologii tego ogarnąć.

Mną kieruje zysk, inni cenią emocje. Prawie dwa lata temu byłem na meczu, ale nie z sympatii tylko z ciekawości. Może sport jest odpowiedzią na wołania ludu "chleba i igrzysk", i z założenia sport ma utrzymać osiłków nic nie dając w zamian jako wypełniacz czasu, który tak się przyjął i trwa? Nie wiem. Wiem, że jeżeli istnieje mogę próbować go wykorzystać ku swoim celom, bo ani frajdy mi nie da komuś dać w mordę, ani samemu oberwać - bo "kocham" inny klub...

Najobiektywniej: kibicowanie to irracjonalny romantyzm, gdy inni kręcą na tym lody. Im bardziej fanatyczny, tym społecznie bardziej niebezpieczny...

Z ostatnim zdaniem muszę się zgodzić... jest to nieco irracjonalne, ale wiele naszych zachowań ciężko wytłumaczyć, a nie znaczy to iż są bez sensu. No a co do kręcenia lodów - no niestety jest to największa bolączka współczesnych czasów, kasa misiu kasa. No a co do niebezpieczeństw, to każdy fanatyzm może stanowić potencjalne zagrożenie i granica jest bardzo delikatna.

trochę mi zajęło przeczytanie tych kilkunastu postów... Temat chyba najciekawszy tutaj. Szczerze to kibicowanie ma swoje aspekty ekonomiczne rośnie PKB za sprawą produkcji=>kupna gadżetów i innych rzeczy wiemy wszyscy, że jest ich mnóstwo. rosną dochody, podatki i tutaj teoretycznie powinno nam się żyć lepiej. Powinno, ale żaden system nie jest idealny. Jeszcze nikt takiego nie wymyślił ( o ekonomi mógłbym gadać i rozmawiać... ) nic nie poradzimy, ale to że społeczeństwo się bogaci za sprawą kibicowania jednak jest, ale czy to aż tak widać... Zdania są podzielone, ponieważ punkt widzenia zależy od punktu patrzenia.

A teraz coś o nie otrzymywaniu profitów. Gram w futbol amerykański w drugiej lidze. Są z tego jakiekolwiek dochody ?? nic, do wszystkiego trzeba dokładać, w pierwszym sezonie poszło 500zł i to przy wypożyczeniu sprzętu ( ochraniacz na barki i kask) ale od tego momentu zaczyna się pojęcie pasji. Do każdej pasji jesteśmy w stanie dokładać, ponieważ udowodnione naukowo jest to, ze człowiek musi należeć do jakiejś społeczności. Intuicyjnie szukamy, czasem jest nam narzucane konkretne środowisko. Myślę, że zawsze kończymy naprawdę tam gdzie nasze miejsce. Nikt z nas się chyba tego nie ustrzeże. Jeśli lubimy, kochamy to co robimy to niestraszne nam są koszta. Ważne byśmy się dobrze czuli. Może trochę zbyt skupiłem się na aspektach ekonomicznych. Ale może przechodząc trochę do socjologii lubimy i chcemy czuć się dobrze, akceptowani w danym środowisku, czy utożsamiać się z czymś co jest nam bliskie.

Jeśli chodzi o kibicowanie, to kibicem nie jestem. Każdy robi to co lubi, a mnie to jakoś nie ciągnęło. u mnie w regionie nie było żadnej lepszej drużyny, a te które są mają swoich kibiców nawet w moich rówieśników znajomych i jak sobie popatrzę na ich pseudofanatyczne zachowania, to za prymitywizmem nie jestem. Teraz, gdy mieszkam w Szczecinie mam okazje podskoczyć na Pogoń. Szczerze sie wybieram. Nawet zastanawiam się nad karnetem na rundę wiosenną. Piłkę nożną lubię, ale do tej pory tylko przed telewizorem. Kiedyś "kibicowałem" hahaha. Dostałem dwa razy policyjną pałą po udach i mi się chyba odwidziało. Nie pamiętam czy to był powód. Sympatyzuję z Barceloną, ponieważ ich polityka jest chyba najbliżej memu sercu, poza nimi myślę, ze w każdej lidze bym coś znalazł. Mam taką przypadłość, że raczej 'kibicuję' słabszym zespołom, które są trochę w cieniu walki o mistrza. Kibicuje polskim sportowcom występującym na arenie międzynarodowej. Bez względu na to w co, kto i gdzie gra. Lubię gdy w razie powodzenia serce się raduje i jestem dumny z bycia Polakiem.

Podsumowując: Pasja !! To jest to co Nas napędza !!

Pozdro i zieloności !!!

PS. Zapomniałbym Go !! Go !! Go !! Pats !!
(New England Patriots )

Majki pisze:Podsumowując, a właściwie mówiąc o sobie mogę powiedzieć tyle, że chętnie bym chodził na każdy mecz swojej drużyny, nie tylko na 10-12 na sezon, ale co poradzić. Dla mnie kibic powinien wielbić swoją drużynę na wszystkie możliwe sposoby. Ja może szczeniak jestem, ale wlepki rozlepiam po autobusach i pociągach, noszę brasoletkę Legii na codzień, rano pije z kubka z twarzą Deyny, piwo piję z kufla z Herbem. Rano się budzę widząc na ścianie plakat Legii, psu daje żarcie w misce z logo Legii, podkładkę pod myszkę też mam z logo Legii, do tego zapalniczkę, otwieracz do piwa i smycz z brelokiem. Może to chore, ale mimo, że mój staz kibicowski wynosi raptem około 45-50 meczów to Ł3 jest miejscem gdzie czuję się jak u siebie. Tyle.
_________________

Mam nadzieje ze bez trumny wszystkie nasze gadżety

[quote="Vince Black"]Olimpiakos - Arsenal kibicuję, właściwie napastnikom, chcę gola. Pada bramka, żegnam - dziękuję. [/quotemo
Po prostu można cię kupić a ten temat nie ma nic z tym wspólnego

roso pisze:Po prostu można cię kupić a ten temat nie ma nic z tym wspólnego

A kto mnie kupił? Jak? Za ile? Mam gdzieś wynik spotkania, nie utożsamiam się z klubami. Swoimi pieniędzmi podjąłem ryzyko, które ostatecznie się opłaciło. Oni sobie żyją, ja sobie żyję. Nie wiedzą nawet o moim istnieniu, więc jak mnie kupili, chłopie...

Najpierw upominałeś mnie, że moje posty od tematu odbiegają, a tu taki popis. To może kolejny wątek, o tym że się sprzedaję, czy że się sprzedam, wkrótce.

BTW, chyba lepiej się obcym przekonaniom sprzedać, niż oddać za darmo. Wtedy już nie może być mowy o interesowności, a czystej naiwności. Najlepiej nic nie zrobić, ale o tym masz już w podpisie.

Powiesz, że doping pomaga... Nawet gdyby wybrać drogę bezinteresownej pomocy, to wolę by przełożyło się to na wsparcie dla bardziej potrzebujących niż ukochany klub, który wiążą wewnątrz kontrakty a nie moralne zasady. Sponsor im już pomaga, ale popatrz znowu pojawia się cień pieniędzy...

Im bardziej w to brnę, tym bardziej irracjonalne widzę zachowania. A dalsze domniemania odnośnie mnie sobie daruj... Nie przystoi kulturalnej osobie, zwłaszcza na offtopie.

ANZELMO pisze: Mam nadzieje ze bez trumny wszystkie nasze gadżety

Jeszcze mnie nie pogięło Choć miałem kiedyś szklankę z trumną, ale się zbiła